#LOU&DOORS

MARLOU HENSEN OVER HAAR PASSIE VOOR DEUREN

Even voorstellen: Marlou Hensen, 27 jaar, woonachtig in Arnhem en een oud collega. Voor deze blog was ik op zoek naar iemand met een passie voor iets unieks. Marlou ken ik al een tijdje en ik volgde haar op Instagram @itslouagain (zeker de moeite waard om te volgen!) Deuren. Dat is haar passie of zoals ze het zelf noemt, “ irritante eigenschap” (ben ik het overigens niet mee eens . Haar stijl spreekt mij enorm aan dus de keuze om Marlou te vragen voor een gastblog was snel gemaakt! Lees snel verder en leer Marlou kennen en geniet vooral van de mooie plaatjes!


Toen &MAR mij vroeg of ik een blog wilde schrijven over mijn passie voor deuren voelde ik me uiteraard zeer vereerd. Ware het niet dat dit verzoek kwam, net een week nadat ik veel foto’s van mijn Instagram had verwijderd, inclusief veel van mijn foto’s van deuren. Dit maakte haar verzoek echter niet minder leuk. &MAR noemt het een passie, ik noem het meer een obsessie en voor mijn vrienden is het meer een irritante eigenschap.

Ik kan mij niet herinneren dat er een specifiek moment was waarbij ik dacht; laat ik eens geobsedeerd raken door deuren en deze gaan fotograferen. It just sort of.. happened. Diegenen die mij kennen weten dat ik al enige tijd overal mijn geliefde Canon mee naartoe sjouw en hiermee mooie beelden probeer vast te leggen. Hier kwam bij dat ik altijd al intens blij werd van struinen door mooie steegjes, ongeacht of dit in Nederland of het buitenland was. Het liefst steegjes met van die verschrikkelijke klinkers waardoor je bij elke stap bijna op je smoel gaat, maar de schattige huisjes met enkel glas en heel veel bloemen voor de ramen maken de verzwikte enkel dan weer goed.

“Ik kan mij niet herinneren dat er een specifiek moment was waarbij ik dacht; laat ik eens geobsedeerd raken door deuren en deze gaan fotograferen. It Just sort of.. happened”

 


Op een dag bladerde ik door mijn foto’s en merkte ik dat ik toch wel opvallend veel deuren op de foto bleek te zetten. “Hmm, dit is gewoon weer zo’n fase”, schoot door mijn gedachten. Net zoals dat je vroeger alleen maar rode en paarse skittles wilde eten of “Anna” genoemd wilde worden (this is not a lie, people). Deze fase bleef echter langer plakken dan de drie uur dat ik alleen nog maar naar de naam “Anna” luisterde en ik besloot er wat mee te doen. Het begon met een eigen verborgen “Pinterest” bord met alle deuren die ik had gefotografeerd, tot ik op vakantie ging naar het prachtige Italië. In een mum van tijd sleurde ik om de honderd meter mijn vriend weer een ander steegje in waarbij we de mooiste deuren tegen kwamen. Ik besloot toen toch een fotootje te delen op Instagram, met uiteraard de hashtag #ihavethisthingwithdoors.

Menigeen zal gedacht hebben; “Oh, heb je haar weer. Weer zo’n millennial die meedoet aan deze trend.” Want zoals jullie vast weten ben ik zeker niet de enige die iets met deuren heeft. Aan de hashtag #ihavethisthingwithdoors hangen op het moment van schrijven maar liefst 112.364 foto’s en precies dit weerhield me ervan om eraan mee te doen. En toen bedacht ik me; maar sinds wanneer is wat mensen van je vinden een excuus om iets waarvan je houdt, niet te doen? Dus eigenwijs als ik was, ging ik er mee door. Steeds meer deuren vulden mijn Instagram- feed en hiermee kwamen ook de positieve reacties. Het ging mensen opvallen en ik ontving zelfs berichtjes en werd getagd in foto’s van deuren die anderen hadden gemaakt. Dit maakte me uiteraard nog enthousiaster en bovenal vond ik het zo lief en leuk dat ze aan míj dachten. Zo ontstond ook de hashtag #louheeftietsmetdeuren.

“Steeds meer deuren vulden mijn Instagramfeed en hiermee kwamen ook de positieve reacties”

Niet alleen al het bovenstaande zorgt ervoor dat ik deuren op de foto zet, maar voor mij hebben ze ook iets symbolisch. Iets mysterieus. Het triggert mijn nieuwsgierigheid. Wat zal zich achter deze deur afspelen? Wat voor leven leiden de mensen in dit huis? Ik heb ooit eens gedroomd (ja, blijkbaar gaat mijn ‘obsessie’ zo ver dat ik erover droom) dat ik, gewapend met mijn camera, in een steeg vol prachtige deuren bij de mensen aanklopte en ze een voor een interviewde over hun leven.

Wie weet ooit, als blijkt dat dit niet een langdurige fase was, zal ik hier werkelijkheid van maken. Voor nu kan ik niet precies in woorden omvatten waar deze liefde voor het fotograferen van deuren vandaan komt, maar ik weet in ieder geval dat ik er voorlopig mee deur zal gaan. Yes; pun intented.                                 

Liefs, Lou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *